معرفی ساز کمانچه همراه با تکنوازی هنرجویان هنرستان
کمانچه یکی از سازهای موسیقی ایرانی است. این ساز علاوه بر شکم، دسته و سر، در انتهای پایینی ساز، پایهای دارد که روی زمین یا زانوی نوازنده قرار میگیرد. نوعی از کمانچه معروف به کمانچه لری وجود دارد که پشت باز است و به آن «تال» میگویند.
«کمانچه» از جمله سازهای زهی-آرشهای به شمار میرود. از سازهای ملی ایران است و به علت وسعت صدای زیاد و همچنین ظرافت صدا، در خاورمیانه و خاور دور بسیار معمول است و سابقه بسیار زیادی دارد. روح الله خالقی در کتاب سرگذشت موسیقی ایران، کمانچه را تکامل یافته ساز رباب می داند.
کمانچه یکی از سازهای اصلی موسیقی ایرانی است که آن را به صورت نشسته می نوازند به این صورت که ساز به طور عمودی در دست چپ نوازنده قرار می گیرد و انگشتهای همین دست در طول دسته حرکت میکنند و آرشه یا کمانه با دست راست به صورت افقی، در حرکات رفت و برگشت، بر سیمها کشیده میشود. کمانچه، پایهای به شکل میلهای فلزی نیز دارد که زائده پهن انتهای آن روی پا یا زمین قرار میگیرد. این ساز را معمولا از چوب کهنه و عمل آمده درختان توت و افرا میسازند. طول کمانچه از پایه فلزی تا صراحی(قسمت بالای سر پنچه) حدود ۷۵ سانتی متر است.
کیهان کلهر از نوازندگان مشهور کمانچه
کمانچه نه تنها در موسیقی دستگاهی بلکه در موسیقی مقامی ایران نیز کاربرد فراوان دارد. این ساز در مناطقی مثل شمال خراسان، گلستان (مناطق ترکمن نشین و کتول)، شرق مازندران، دامغان، طالقان، گیلان، آذربایجان شرقی و غربی، کرمانشاهان، لرستان، چهارمحال و بختیاری و فارس متداول است. کمانچههای محلی را با نامهایی مثل کمانچا، کمونچه، کمان، قیجاق، موکش و تال هم معرفی میکنند.
