معرفی ساز قانون همراه با تکنوازی هنرجویان هنرستان
قانون یکی از قدیمیترین سازهای ایرانی است که توانایی بیان گوشه های موسیقی ایرانی را دارد ولی متاسفانه مدت مدیدی است که در سرزمین ما ناشناخته مانده است.
تقریبا از نیم قرن پیش تاکنون، موسیقی دانان ایرانی به اجرای این ساز روی آوردهاند. با وجود اینکه زمینه کار بر نغمههای موسیقی ایرانی مبتنی بوده است؛ به دلیل تقلید ناآگاهانه از روش و سبک نوازندگی موسیقی عربی، این پندار اشتباه به وجود آمده که ساز قانون عربی است و آن را باید به شیوه عربی نواخت.حال آنکه این سبک در قانون نوازی ، علاقهمندان به موسیقی ایرانی را فرسنگها از شناخت اصول و ظرایف این ساز که کاملا با موسیقی ایرانی منطبق است، دور میسازد.
تاریخچه ساز قانون و مخترع آن
برخی اختراع این ساز را به افلاطون نسبت میدهند و عدهای نیز بر این باوراند که مخترع این ساز فارابی است. برخی دیگر میگویند منشأ آن خراسان بوده و در قرن سیزدهم (میلادی) در موصل پیدا شده است؛ اما هیچ یک از این نظردهندگان دلیلی بر ادعای خود ندارند. واقعیت این است که در فرهنگ کلاسیک شرق، ردی از سازهای خانواده سیتار پیدا نشده و سرچشمه قانون نیز، مانند سرچشمه بسیاری از سازهای دیگر، تاریک ماندهاست. آنچه بیشتر محتمل میرسد این که قانون از سرزمینهای خاور نزدیک به اروپا رسیده و در کشورهای اروپایی با مکانیزه کردن آن، بزرگترین ساز کلاویهدار سیمی را ساخته و پرداختهاند.
قانون سازی است متعلق به خانواده قدیمی سیتار (Cythare)، که در سدههای میانه تحت عنوان Canon یا miocanon به اروپا برده شد. این ساز دارای یک جعبه چوبی به شکل ذوزنقه است که به وسیله دو انگشت سبابه و دو مضراب نواخته میشود.
مضرابها حلقهای نسبتا پهن و فلزی از جنس نقره، ورشو یا برنج است که در بند دوم انگشت سبابه قرار میگیرد. داخل این حلقه به طرف کف دست، تیغهای به طول تقریبی 4 سانتیمتر معمولا از شاخ گاو، گوزن یا بز کوهی و گاه پلاستیک نرم گذاشته میشود که مانند ناخن به وترها زخمه میزند.
